Oταν το περασμένο καλοκαίρι τού ζήτησα να με βοηθήσει σε ένα καινούργιο πρόγραμμα συναυλιών, το φαξ που μου έστειλε περιελάμβανε απίστευτα δύσκολες επιλογές...Του τηλεφώνησα λέγοντάς του «Χρήστομου, σε παρακάλεσα γι΄ αυτή τη γνωστή μας τραγουδίστρια από τη Λευκάδα... Ξέρεις, τη μεσόφωνο... Εσύ κάποιο λάθος έκανες...». «Οχι, όχι» μου απάντησε γελώντας. «Ακριβώς γι΄ αυτή την τρελή το σκέφτηκα αυτό το πρόγραμμα!». Αυτός ήταν ο Χρήστος Λαμπράκης. Λαμπερός, τολμηρός, γλυκός, με απίστευτες μουσικές γνώσεις. Να σου δίνει συνέχεια δύναμη, αισιοδοξία, χαρά, βοήθεια, κι αυτό για 45 χρόνια. Ο καλλιτέχνης, ο μεγάλος Ελληνας, ο βαθιά συναισθηματικός άνθρωπος. Είμαι βαθιά λυπημένη και δεν μπορώ να φανταστώ αυτή τη στιγμή το Μέγαρο Μουσικής χωρίς τον Χρήστο. Δεν μπορώ να φανταστώ την Ελλάδα χωρίς αυτόν τον άνθρωπο...