 |
|
|
 |
 |
 |
|
||||||
|
||||||
|
||
| Είναι φανερό ότι η ελληνική οικονομία έχει
εισέλθει και πάλι σε περιοριστικό κύκλο εξαιτίας του εκτροχιασμού των δημοσίων
οικονομικών.
Ηδη η κυβέρνηση έλαβε το πρώτο κύμα εισπρακτικών μέτρων για τον περιορισμό των εφετινών ελλειμμάτων και προαναγγέλλει για το φθινόπωρο το δεύτερο κύμα των διαρθρωτικών μέτρων. Το δυστύχημα είναι ότι τα πολλά και εν πολλοίς επιβεβλημένα εκ των συνθηκών περιοριστικά μέτρα λαμβάνονται σε περίοδο αναπτυξιακής κάμψης, σε καιρό υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας. Μέγας είναι ως εκ τούτου ο κίνδυνος να καταληφθεί η ελληνική οικονομία από το «πορτογαλικό σύνδρομο» και να περιπέσει σε μακρά περίοδο ύφεσης ή παρατεταμένης στασιμότητας, όπως ακριβώς συνέβη με τη χώρα του Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο μετά την ένταξή της στην ευρωζώνη. Με δεδομένη λοιπόν την απειλή της στασιμότητας τα αναπτυξιακά αντίμετρα είναι επίσης επιβεβλημένα. Το ερώτημα όμως που λογικώς τίθεται είναι ποια μπορεί να είναι αυτά και ποιες οι πηγές χρηματοδότησής τους. Και όμως, ακόμη και στις σημερινές δύσκολες οικονομικές συνθήκες υπάρχει μια ξεχωριστή αναπτυξιακή ζώνη, ικανή να αμβλύνει το περιοριστικό περιβάλλον που επιβάλλει η διεκδικούμενη δημοσιονομική εξυγίανση και να δημιουργήσει θέσεις απασχόλησης στην περιφέρεια και καινούργιο πλούτο στη χώρα. Η ζώνη δεν είναι άλλη απ΄ αυτή των εναλλακτικών μορφών ενέργειας και της διαχείρισης των απορριμμάτων, η προώθηση των οποίων είναι επιβεβλημένη καθώς απορρέει από τις υποχρεώσεις μας έναντι της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σύμφωνα με τους πλέον μετριοπαθείς υπολογισμούς, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να προωθήσει ως το 2020 επενδύσεις ύψους 30 δισ. ευρώ στους δύο τομείς, ώστε να πιάσει τα ευρωπαϊκά στάνταρ, τόσο στο πεδίο της εναλλακτικής ηλεκτροπαραγωγής όσο και σε εκείνο της διαχείρισης των απορριμμάτων. Θα μπορούσε λοιπόν η χώρα μας να κάνει τώρα τη λεγόμενη «πράσινη επιλογή» και να επενδύσει στον αέρα, στον ήλιο και στα νερά για το ηλεκτρικό της ρεύμα και στην απαλλαγή της ελληνικής φύσης από τα απορρίμματα, τα λύματα και από το πλήθος των ρύπων που τη φτωχαίνουν. Να κατευθύνει δηλαδή αναπτυξιακούς πόρους προς τους δύο τομείς, να προσφέρει κίνητρα, να διευκολύνει τους ιδιώτες επενδυτές σε θέματα χωροταξίας και γραφειοκρατίας και μαζί να προσφέρει τις εγγυήσεις για την απρόσκοπτη χρηματοδότηση τέτοιων σχεδίων από το τραπεζικό σύστημα. Η «πράσινη επιλογή», όπως και εκείνη της «καθαρής» χώρας, έχουν εκ των πραγμάτων έντονη περιφερειακή διάσταση, θα στηρίξουν την απασχόληση στην ύπαιθρο και, αν υπηρετηθούν με συνέπεια, δύνανται να αποτελέσουν τη βάση ενός νέου κεφαλαίου προόδου, ικανού να στηρίξει τη δημιουργία καινούργιου πλούτου που τόσο έχει ανάγκη η χώρα. Αντώνης Καρακούσης
|
|
Επικοινωνία | Χάρτης ιστοχώρου |