Αν ο φιλόσοφος Τόμας Χομπς ζούσε σήμερα, θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η ιντερνετική ζωή ενός ανθρώπου είναι σκληρή, βάρβαρη και, αν δεν προσέξεις, σύντομη. Ο κόσμος του κυβερνοεγκλήματος, της κυβερνοτρομοκρατίας και του κυβερνοπολέμου είναι πράγματι ένας άγριος, ανεξέλεγκτος και ακυβέρνητος τόπος.

Το 2008 η αμερικανική κυβέρνηση ανέφερε σχεδόν 5.500 επιθέσεις και διεισδύσεις στα συστήματά της- οι αριθμοί του 2009 θα είναι μεγαλύτεροι. Η Εσθονία και η Γεωργία υπέφεραν από κεραυνοβόλα ψηφιακά «blitzkrieg». Στον ιδιωτικό τομέα, οι ζημιές από διαδικτυακές επιθέσεις εκτιμώνται παγκοσμίως σε 1 τρισ. δολάρια, σύμφωνα με την εταιρεία λογισμικού ασφαλείας ΜcΑfee.

Κοντολογίς, διεξάγεται ήδη ένας ψηφιακός πόλεμος χαρακωμάτων. Κυβερνήσεις και επιχειρήσεις αγωνίζονται να χτίσουν τεχνολογικές οχυρώσεις ενάντια σε αναρχικούς, κοινούς εγκληματίες, ανταγωνιστές, κατασκόπους και τρομοκράτες. Επιπροσθέτως, οι επιτιθέμενοι συχνά κρύβουν τα ίχνη τους «περνώντας» από τα δίκτυα πολλών άλλων χωρών προτού πλήξουν τον στόχο τους, με αποτέλεσμα οι παραδοσιακές διακρίσεις μεταξύ «εγχώριου» και «διεθνούς» εγκλήματος να έχουν χάσει τη σημασία τους. Πολλοί υποστηρίζουν πως βρισκόμαστε ήδη σε έναν παγκόσμιο κυβερνοπόλεμο.

Η πρόσφατα δημοσιευμένη Cyberspace Ρolicy Review (Αναθεώρηση Πολιτικής Κυβερνοχώρου) προτείνει μια εξαντλητική λίστα πρωτοβουλιών για την άμυνα του Διαδικτύου. Αλλά η άμυνα από μόνη της δεν μπορεί να κερδίσει τον αγώνα. Η πρόληψη είναι η μόνη μακροπρόθεσμη λύση. Η αναχαίτιση των επιθέσεων, από τη μεριά της, μπορεί να αποτελέσει κλειδί: λειτουργεί όμως μόνον αν οι «αμυνόμενοι» διαθέτουν τη δυνατότητα αντεπίθεσης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναγνωρίσουν το δικαίωμα στη διαδικτυακή αυτοάμυνα- με άλλα λόγια τη δυνατότητα αντεπίθεσης με τη μεγαλύτερη ακρίβεια που επιτρέπει η τεχνολογία. Η πολιτική αυτή πρέπει να επεκταθεί και στις μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις, προστατεύοντας τες από κάθε ευθύνη για τα πλήγματα που θα καταφέρουν οι υπερασπιστές της σε βάρος των επιτιθεμένων.

Φυσικά το αποτέλεσμα δεν θα είναι όμορφο, ίσως οδηγήσει σε καταστροφή. Κυβερνοαυτοδικία; «Λίστες θανάτου» για διαχειριστές δικτύων; Αθώοι υπολογιστές που θα «γαζώνονται» εν μέσω διασταυρούμενων κυβερνοπυρών; Πόσο αναγκαία είναι όλα αυτά; Είναι αναγκαία, διότι ακόμη δεν είμαστε σε θέση να χτίσουμε ένα αποτελεσματικό και ανθεκτικό νομικό πλαίσιο για τη λειτουργία του Ιnternet.

Ο σημερινός κυβερνοχώρος θυμίζει τη μεσαιωνική Ευρώπη. Δεν ανταποδίδουμε τα πλήγματα- κι έτσι δεν επιβάλλουμε άμεσο κόστος σε αυτούς που πιστεύουμε πως μας επιτίθενται. Αντ΄ αυτού, συζητάμε επ΄ αόριστον για τις πιθανές παράπλευρες απώλειες και την παραβίαση διεθνών συνθηκών με αμφίβολη εφαρμογή στον κυβερνοχώρο. Η αναγνώριση του δικαιώματος στην κυβερνοαυτοάμυνα ίσως είναι το πρώτο βήμα για να μπει σε τάξη αυτός ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος. Θα επιβάλει την ανάληψη δράσης και θα βοηθήσει στον ακριβή καθορισμό των διαστάσεων του προβλήματος. Τα κράτη αλλά και οι πάροχοι δικτυακών υπηρεσιών θα μπορέσουν να βελτιώσουν την άμυνα των δικτύων τους. Οι αθώοι χρήστες που θα βρεθούν στη μέση της μάχης θα μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο των συστημάτων τους με καλύτερο λογισμικό προστασίας. Και οι κυβερνήσεις θα ανακαλύψουν τους πραγματικούς κινδύνους που κρύβονται πίσω από την υποστήριξη ή έστω την ανοχή παράνομων ιντερνετικών δραστηριοτήτων που ξεκινούν από το έδαφός τους.

Ο κ. Ντέιβιντ Τον είναι αξιωματικός του αμερικανικού στρατού ξηράς, ειδικός σε θέματα εθνικής ασφαλείας και συγγραφέας του βιβλίου «Οn Ρoint» για τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου.

David Thon