Όταν οι δύσκολοι οικονομικοί καιροί αναγκάζουν τους ενήλικες να μετακομίσουν πίσω στο πατρικό τους σπίτι, συνληθως δημιουργούνται εντάσεις. Η κίνηση αυτή συνήθως περιλαμβάνει την επανεμφάνιση παλιών προσδοκιών και συμπεριφορών, νέους συντρόφους και οικονομικές καταστάσεις και, συνήθως, ατελείωτους τσακωμούς.

            Τα συναισθήματα της αποτυχίας, της κατάθλιψης και του άγχους είναι συνηθισμένα στα ενήλικα παιδιά που στρέφονται πίσω στους γονείς τους για βοήθεια, λέει η Ντόνα Γουίλμπερν, ψυχολόγος και πρόεδρος του Συνδέσμου της νεβάδα για το Γάμο και την Οικογενειακή Θεραπεία.

            «Προτείνω να το αντιμετωπίσουν σαν μια κοινή συγκατοίκηση», αναφέρει η Γουίλμπερν. «Εαν γυρίσουν σπίτι και αρχίσουν να νιώθουν πάλι σαν παιδιά, δεν θα κάνει σε κανέναν καλό, ούτε στους γονείς ούτε στα παιδιά»

            Η Γουιλμπερν, που ασκεί το επάγγελμα της σε μια περιοχή των ΗΠΑ που έχει επηρεαστεί σημαντικά από την κρίση, υποστηρίζει πως η κατάσταση αυτή μπορεί να είναι εξίσου δύσκολη για τους γονείς που βρίσκονται στη φάση της συνταξιοδότησης. «Οι γονείς αγανακτούν και θυμώνουν πιο εύκολα», εξηγεί η Γουίλμπερν

            Και καθώς μπορεί να είναι αποδεκτό για ένα άνεργο ενήλικο να παραδέχεται πως έχει κατάθλιψη, το να παραδεχτεί ένας γονιός πως έχει βαρεθεί να συντηρεί άνεργα παιδιά του είναι ακόμη ταμπού. «Αυτό που θα φρόντιζα, θα ήταν οι γονείς να αφήνουν τα παιδιά να προσέχουν μόνα τους εαυτούς τους και να μην τα βοηθούν σε πράγματα που δεν τους έχουν ανάγκη», τονίζει η Γουίλμπερν. «Ό,τι μπορεί να κάνει το παιδί πρέπει να το κάνει. Δεν πρέπει να τα βοηθούν όταν μπορούν να κάνουν κάτι από μόνα τους».

            Ειδικοί στον τομέα, και στελέχη του ΑΑRP, ενα λόμπι για ηλικιωμένους Αμερικανούς, συμφωνούν για το πόσο σημαντικό είναι να γίνονται συζητήσεις  -για τα έξοδα, τις δουλειές του σπιτιού, τα δωμάτια- πριν το ενήλικο παιδί μετακομίσει σπίτι. Ο Τζόν Λ. Γκράχαμ και η Σαρον Γκράχαμ Νίντερχαους, συγγραφείς του «Πάλι Μαζί», ενός οδηγού για την επιτυχημένη συγκατοίκηση γονιών και ενηλίκων παιδιών, προχωρούν ένα βήμα παραπέρα. Για εκείνους που έχουν τα χρήματα, το μυστικό της επιτυχίας είναι όπως υποστηρίζουν, ξεχωριστές κουζίνες και ξεχωριστές είσοδοι.

            Μια τέτοια διαρρύθμιση βοήθησε σίγουρα τη Ναν Μούνεΐ, μια 39χρονη δημοσιογράφο που γύρισε να μείνει με τους γονείς της στο σπίτι τους στο Σιάτλ,όταν έχασε τη δουλειά της στο Σαν Φρανσίσκο. Η Μούνεΐ, που αποφάσισε να μεγαλώσει μόνη της ένα παιδί, ήταν πέντε μηνών έγκυος όταν μετακόμισε πίσω. Είχε το δικό της υπνοδωμάτιο, το δικό της σαλόνι και μπάνιο και ξεχωριστή είσοδο στο ισόγειο. Πήρε επίσης ένα φούρνο μικροκυμάτων και ένα μικρό ψυγείο.

            Αλλα προβλήματα ήταν πιο δύσκολο να λυθούν. «Όταν είσαι ενήλικη και έχεις ζήσει μόνη σου 15 χρόνια, είναι δύσκολο να προσαρμοστείς ξανά στη ζωή με τους γονείς σου και να χάνεις την ανεξαρτησία σου», αναφέρει η Μούνεΐ.

            «Όταν γύρισα πίσω κατάλαβα πως η μητέρα μου εκνευριζόταν με οτιδήποτε έκανα και είχαμε πολλούς τσακωμούς, κυρίως για ασήμαντα θέματα. Ήταν δύσκολο για τους γονείς μου να συνειδητοποιήσουν πως δεν ήμουν πια 13. Περίμεναν από μένα παιδική συμπεριφορά και αντιμετώπιζαν σαν ανήλικη. Αυτό έκανε τη συγκατολικηση ανυπόφορη».

Joyce Wadler