Για κάθε Μάριαν Ρόμπινσον , που πέρυσι πήρε σύνταξη για να φροντίζει 24 ώρες το 24ωρο τα εγγόνια της, Μάλια και Σάσα υπάρχει και μία Τζούντι Κόνορς, που λατρεέυει τα εγγόνια της. αλλά δεν την ενδιαφέρουν καθόλου τα παιχνίδια και τα παραμύθια.

            Η 67χρονη Κόνορς εξηγεί: «Όταν άκουσα για τη γιαγιά των Ομπάμα, σκέφτηκα ότι και μένα θα μου άρεσε να μετακομίσω στο Λευκό Οίκο, αλλά θα προσελάμβανα κάποιον για να προσέχει τα παιδιά».

            Η κόρη της Κάθριν Κόνορς, μια 38 χρονη συγγραφέας στο Τορόντο, γνωρίζει καλά τις απόψεις της μητέρας της. Όποτε ακούει για οικογένειες στις οποίες οι γιαγιάδες θέλουν να βοηθούν στην ανατροφή των παιδιών, ένα πράγμα σκέφτεται μόνο: «Καμία σχέση με τη δική μου».

            Συχνά οι νέες μητέρες ξαφνιάζονται και πληγώνονται, ίσως αδικαιολόγητα, όταν συνειδητοποιούν ότι οι μητέρες τους κάνουν μπέιμπι σίτινγκ. Ωστόσο, ιστορίες γιαγιάδων που ασχολούνται οικειοθελώς με την ανατροφή των εγγονιών τους, όπως συμβαίνει με τη μητέρα της Μισέλ Ομπάμα, είναι πιθανό να φέρουν στην επιφάνεια αυτά τα συναισθήματα, και μάλιστα να τα μεγενθύνουν.

            Η Γκέιλ Σαλτς, ψυχίατρος στο Μανχάταν, εξηγεί: «Υπάρχουν ορισμένοι γονείς που μάλλον δεν έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες σχετικά με το πόσο πρέπει να συμμετέχουν οι γονείς τους στην ανατροφή των παιδιών τους. Όμως επειδή τα παιδιά αυτής τηε γενιάς είναι το κέντρο του κόσμου τους, είναι δύσκολο να μην πάρουν προσωπικά την απροθυμία των γονιών τους να βοηθήσουν».

            Για ορισμένα μνησίκακα ενήλικα παιδιά που δεν έχουν ρευστό, ο χρόνος και το χρήμα αποτελούν αγαθά που μπορούν να αλληλο-αντικατασταθούν. Αυτά τα παιδιά μπορεί να είναι τηε λογικής ότι «αφού δεν έχεις το χρόνο να ασχοληθείς με τα εγγόια σου, βοήθησε μας τουλάχιστον οικονομικά», λέει η Σαλτς.

            Η Σούζαν Σαπίρο Μπάρας, καθηγήτρια μελέτης των φύλων και των ρόλων τους στο Marymount Manhattan College της Νέας Υόρκης, λέει ότι οι γυναίκες με μικρά παιδιά αναζητούν καθοδήγηση από τη μητέρα ή την πεθερά τους, αλλά σήμερα συχνά αυτό είναι ανώφελο.

            Η Μπάρας εξηγεί ότι οι πολύ μοντέρνες γιαγιάδες «αισθάνονται ότι έχουν ήδη κάνει πάρα πολλά». Λέει χαρακτηριστικά : «Η απόλυτη αφοσίωση στην ανατροφή των παιδιών τους τους στέρησε την ελευθερία και δεν είναι διατεθειμένες να κάνουν το ίδιο και με τα εγγόνια τους».

            Η Κάθριν Κόνορς δήλωσε πριν από τρία χρόνια, προτού αποκτήσει το πρώτο της παιδί, την Εμιλία: «Η μητέρα μου με είχε προειδοποιήσει. Μου είπε ότι θα μας επισκεπτόταν, αλλά δεν της αρέσουν τα νεογέννητα».

            Η Τζούντι Κόνορς ταξίδεψε αεροπορικώς από τη Βρετανική Κολούμπια, όπου μένει, στο Τορόντο μίς βδομάδα μετά τη γέννηση της εγγονής της. Η κόρη της λέει: «Ήταν ολοφάνερο ότι βαριόταν. Ενώ εγώ προσπαθούσα να θηλάσω το μωρό μου εκείνη καθόταν στο σαλόνι. Μου είπε ‘Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν ταΐζεις με το μπιμπερό’ και μετά πήγε να καπνίσει στη βεράντα».

            Η γιαγιά Κόνορς, συνταξιούχος διευθύντρια ενος θεραπευτικού προγράμματος για εφήβους, είπε δύο λόγια προς υπεράσπιση του εαυτού της. «Μεγάλωσα δύο παιδιά που λατρεύω. Αρχικά, δεν εργαζόμουν. Μετα, όταν ξεκίνησα την καριέρα μου ανακάλυψα έναν ολοκαίνουργιο κόσμο».

            Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους οι παππούδες και οι γιαγιάδες μπορεί να μην θέλουν να ασχολούνται πολύ με τα εγγόνια τους. Η ψυχολόγος Σούζαν Νιούμανυποστηρίζει ότι κάποιοι «μπορεί να φοβούνται να αναλάβουν την ευθύνη να φροντίσουν το νεογέννητο σας, αλλά να μη θέλουν να το παραδεχτούν. Μπορεί να μην αισθάνονται άνετα όταν έχουν μαζί τους στις συχνές μετακινήσεις τους το πολύτιμο φορτίο σας».

            Ή μπορεί να έχουν άλλες προτεραιότητες. Η Μπάρας αναφέρει: «Πολλές από αυτές τις γυναίκες είναι χήρες ή χωρισμένες και μπορεί να έχουν κάποια σχέση και να θέλουν να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στην ερωτική τους ζωή από ό,τι στα εγγόνια τους».

            Η Τζούντι Κόνορς λέει ότι η αποστασιοποιημένη συμπεριφορά της δεν σημαίνει ότι δεν αγαπά τα εγγόνια της, αλλά απλώς ότι η ζωή της δεν περιστρέφεται γύρω από αυτά.

Joanne Kaufman