Ένα ρίσκο...
... και τίποτα παραπάνω. Έτσι αντιλαμβάνονται τους ηλικιωμένους, την τρίτη ηλικία, οι υπηρεσίες κοινωνικής ασφάλισης. Ένα ακόμη κόστος κοντά στ΄ άλλα: τις ασθένειες, τα εργατικά ατυχήματα, τις συντάξεις, τα οικογενειακά επιδόματα.

Η Σιμόν...
... ντε Μποβουάρ είχε μελετήσει τον τρόπο που φερόμαστε στους ηλικιωμένους. Και στο βιβλίο της «Τα γηρατειά» είχε δείξει αρκετά πειστικά ότι οι κοινωνίες φέρονται στους ηλικιωμένους όπως φέρονται και στα παιδιά. Όταν κακοποιούνται τα παιδιά, θα κακοποιούν κι αυτά με τη σειρά τους τους γονείς τους όταν μεγαλώσουν. Όταν οι μεγάλοι προσέχουν και φροντίζουν τα παιδιά, αυτά θα τους το ανταποδώσουν.

Τα πράγματα...
... δεν ήταν πάντα έτσι. Κάποτε οι κοινωνίες δεν έδιναν καμιά προσοχή στα παιδιά τους. Μάλιστα, η βρεφοκτονία δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο. Αλλά δεν έδιναν προσοχή ούτε στους ηλικιωμένους. Ήταν άλλωστε πολύ λιγότεροι από όσοι είναι σήμερα. Η αρρώστια τους, ο θάνατός τους περνούσαν απαρατήρητα. Στα είκοσί του, κάποιος μπορούσε να διοικεί έναν ολόκληρο στρατό, όπως ο Ναπολέων, αλλά στα σαράντα του ήταν πια ξοφλημένος. Έκτοτε, η αυξημένη προσοχή στα παιδιά έφερε μεγαλύτερη φροντίδα και για τους ηλικιωμένους. Όμως, σήμερα, ολοένα και περισσότεροι ηλικιωμένοι δεν ζουν πια στο σπίτι. Και η συντήρησή τους κοστίζει. Ποιος πληρώνει; Οι ίδιοι. Γιατί τα επιδόματα που θα μπορούσαν να τους συντηρήσουν κόβονται διαρκώς- αυτή είναι σήμερα η τάση στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη. Η απόγνωσή τους γίνεται μεγαλύτερη όταν έρχεται το καλοκαίρι, μαζί με την απομό- νωσή τους. Κάποιοι ηλικιωμένοι όμως στη Γαλλία δεν έμειναν μόνοι τους ούτε αυτό το καλοκαίρι χάρη στην κοινωνική ευαισθησία μερικών ανθρώπων που, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οργάνωσαν διακοπές 8-15 ημερών στην εξοχή και στις παραλίες για ανθρώπους άνω των 60 ετών που ζουν μόνα. Τους συνοδεύουν εκεί, φροντίζουν για τις διακοπές τους, ετοιμάζουν το φαγητό τους, διοργανώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις και φροντίζουν για τις ξεχωριστές ανάγκες καθενός. Και στους ανθρώπους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αφήσουν το σπίτι τους κάνουν τακτικές επισκέψεις και τους βγάζουν περίπατο. Από το 1950, κάθε καλοκαίρι, ο Αρμάν Μαρκιζέ, που είχε πρώτος την ιδέα αυτής της πρωτοβουλίας, ετοιμάζει δεκαοκτώ εξοχικές κατοικίες που υποδέχονται ανθρώπους οι οποίοι ζουν μόνοι ή έχουν εύθραυστη υγεία. Όμως, η δράση των μελών της οργάνωσής του δεν σταματάει με το καλοκαίρι. Όλο τον χρόνο, έξι χιλιάδες εθελοντές διασκορπίζονται στις τέσσερις άκρες της Γαλλίας και συνοδεύουν καθημερινά άνδρες και γυναίκες της τρίτης ηλικίας. Είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν, καθώς το κράτος εκχωρεί ολοένα και περισσότερες κοινωνικές υποχρεώσεις του στη φιλανθρωπία.

Ένας στους τρεις...
... ανθρώπους άνω των 60 ετών υποφέρει από μοναξιά, γράφει η εφημερίδα «Φρανς-Σουάρ». Όταν μιλάμε, έχουμε εύκολη και πρόχειρη τη λέξη «κοινωνία», αλλά μπορεί κανείς να νιώθει μοναξιά ακόμη και στη γειτονιά του, κι ας ξέρουν όλοι το όνομά του.