Η διεθνής πιστωτική κρίση αποδόθηκεστην απληστία των τραπεζιτώνγια ολοένα υψηλότερα κέρδη και για ακόμη υψηλότερες αμοιβές.

Κατεδείχθη παγκοσμίως ότι οι αποφάσειςενός ευρύτατου κύκλου τραπεζικώνστελεχών για υπερμεγέθυνση και αθρόες, χωρίς έλεγχο, χρηματοδοτήσειςορίζονταν ακριβώς από αυτή την αλληλένδετη και κυνική σχέση μεταξύ υπερκερδών και υπεραμοιβών. Πρόσωπαδιακεκριμένα, με σημαντικές εμπειρίεςδιοίκησης, πολύ καλές σπουδές και ακόμη καλύτερους τρόπους, υπέκυψαντελικώς στα μπόνους και στον υπερπολυτελή βίο, αγνόησαν αρχές και κανόνες και τελικώς παρήγαγαν την κρίση. Τηρουμένων των αναλογιών, και άλλες ισχυρές επαγγελματικές ομάδεςκαταλήγουν σε κυνικές συμπεριφορές.Η ελίτ των τηλεπικοινωνιών, για παράδειγμα, είχε προ πολλού υποκύψειστον πειρασμό της συναλλαγής και των υπερκερδών.

Στη Siemensπαλαιόθεν είχαν ξεπεράσειτις όποιες αναστολές.

Το λάδωμα και οι μίζες με τον καιρό έγιναν συνήθεις καθημερινές πράξεις. Και πάλι πρόσωπα ξεχωριστά, με ειδικέςσπουδές και συσσωρευμένη επιστημονικήγνώση, χρειάστηκε να συμβιβασθούνστο όνομα της κατάκτησης νέων αγορών. Θα ήταν ίσως περιττό να μιλήσουμε για την ιατρική ελίτ.

Το κύμα της εμπορευματοποίησης δεν άφησε παρά ελάχιστους ανέγγιχτους.

Οι περισσότεροι γιατροί και ιδιαιτέρως οι επιφανέστεροι αυτών, εκείνοι που υποτίθεται διακονούν την επιστήμη, έχουν προ πολλού υποκύψει σε συναλλακτικούςδεσμούς με τις φαρμακευτικέςεταιρείες, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι ότι τα υπερκέρδη και τα υπερεισοδήματαπου εξασφαλίζουν είναι προϊόνπαράνομων πράξεων σε βάρος των Ταμείων και των ασφαλισμένων.

Στα ΜΜΕ επίσης κοινή είναι η πεποίθησηότι το εμπόριο δημοσιότητας είναι προσοδοφόρο. Η ελίτ της επικοινωνίας και της ενημέρωσης είναι σε μεγάλο βαθμό διασυνδεδεμένη, υπηρετεί σκοπούςκαι επιδιώξεις, κερδίζει από αυτέςκαι έτσι παραπλανά και διαστρεβλώνεισυστηματικά κατά το δοκούν και κατά τα συμφέροντα.

Κάπως έτσι προσεγγίζουμε την κορυφαίατης σχολής των κυνικών, που δεν είναι άλλη απ΄ αυτή της πολιτικής.Η τελευταία ενοποιεί όλες τις υπόλοιπεςκαι γι΄ αυτό η έκθεσή της λαμβάνειδιαστάσεις μοναδικές, αποδίδοντας απόσταση και δυσαρμονία μεγίστη από τον λαό.

Και βεβαίως δεν είναι ελληνικό θέμα.

Παντού συναντάται, σε όλον τον κόσμοέχει σχεδόν τα ίδια χαρακτηριστικά,αποδίδει τις ίδιες προβληματικές σχέσεις και την αυτή αναποτελεσματικότητα.

Απλώς εδώ το έλλειμμα θεσμών και λειτουργιών κατατείνει σε ατιμωρησία, προσφέροντας αν όχι νομιμοποίηση, σίγουρα αίγλη στους θιασώτες της σχολής των κυνικών.

Αντώνης Καρακούσης