Tην περασμένη Τετάρτη, μια ευγενική πρόσκληση με οδήγησε στην εκδήλωση που διοργάνωσε στη ΧΕΝ η ελληνική αντιπροσωπεία του ευρωπαϊκού λόμπι γυναικών. Θέμα, η «εκστρατεία» για την ισότιμη (και ισόποση) συμμετοχή γυναικών και ανδρών σε εκλόγιμες θέσεις στα ευρωψηφοδέλτια. Τα στοιχεία που παρουσίασε η δικηγόρος κ. Μ. Ιωαννίδου είναι αποκαλυπτικά: η Ελλάδα έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά συμμετοχής γυναικών στο Κοινοβούλιο, μόλις 14,67%. Ωστόσο, στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου η επιλογή γίνεται με τα αρχηγικά ή κομματικά κριτήρια της λίστας, η συμμετοχή ανέρχεται στο 29,2%.

Μάλιστα, παρουσιάζεται και το εξής παράδοξο: ενώ στις έρευνες οι γυναίκες επιδοκιμάζουν την εκλογή περισσότερων γυναικών, στην πράξη δεν τις υπερψηφίζουν. Εντέλει οι υποψήφιες δεν πείθουν τις γυναίκες για ποιον ιδιαίτερο λόγο να τις ψηφίσουν. Μάλιστα, στις προηγούμενες ευρωεκλογές το ψηφοδέλτιο των γυναικών στην κυριολεξία καταποντίστηκε.

Tο πρόβλημα βρίσκεται και στις ίδιες τις υποψήφιες, που δεν κατορθώνουν να πείσουν ότι έχουν μια «γυναικεία ματιά» στα πράγματα. Κι όταν μιλάμε για γυναικεία ματιά, αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την ευαισθησία στα κοινωνικά προβλήματα, στις ανοικτές πληγές των νέων, στα ορατά αδιέξοδα που συναντούν οι χιλιάδες μετανάστριες στη χώρα μας, στα οικονομικά αδιέξοδα χιλιάδων οικογενειών που τα φέρνουν δύσκολα βόλτα.

Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, πρέπει να παραδεχτεί ότι τα γυναικεία κινήματα των δεκαετιών του ’60 ή του ’70 είχαν μια διαφορετική πρόταση, μια άλλη οπτική που ξεκίναγε από την επανάσταση στις διαπροσωπικές σχέσεις και κατέληγε σε κοινωνικές αναφορές. Δεν έχει σημασία εάν πέτυχε ή απέτυχε αυτό το κίνημα. Σημασία έχει ότι οι γυναίκες που δραστηριοποιούνται σήμερα στην πολιτική, είναι εξίσου ανταγωνιστικές και επιθετικές με τους συναδέλφους τους κι όταν αναληφθούν σε πόστα αποδεικνύονται πιο αμείλικτες. Χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους, τα ίδια ρουσφέτια, τις ίδιες συνταγές χειραγώγησης. Γιατί, λοιπόν, θα έπρεπε οι γυναίκες να ψηφίσουν γυναίκες, εάν απουσιάζει η ειδοποιός διαφορά;

Tο παράδειγμα της Ισλανδίας, με την κυβέρνηση των γυναικών, αποδεικνύει ότι υπάρχει «γυναικεία ματιά» στα προβλήματα. Διότι, ανεξάρτητα από το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα της νέας κυβέρνησης, το φαβορί των εκλογών δεν ήταν τα κόμματα, αλλά οι γυναίκες. Οι Ισλανδές προέβαλαν μιαν άλλη ρητορική για την κρίση, επειδή λόγω του καταμερισμού και της θέσης τους στην ισλανδική κοινωνία έζησαν «από τα μέσα» το βίαιο πέρασμα από μια οικονομία που στηριζόταν στην κοινοτική δραστηριότητα και στους συνεταιρισμούς των ψαράδων στο κυνήγι της χρηματοπιστωτικής απληστίας που οδήγησε στη χρεοκοπία. Παλαιότερα η γυναίκα στην Ισλανδία διαδραμάτιζε το ζωτικό ρόλο του οικονομικού διαχειριστή στο νοικοκυριό. Η επέλαση της μανίας για πλουτισμό ανέτρεψε τη ζωή τους και τις αξίες τους. Γι’ αυτό και η παρέμβασή τους υπήρξε και ηχηρή και ενδιαφέρουσα.