Το ότι τα πράγματα χειροτερεύουν δεν χωρεί πλέον καμία αμφιβολία. Αποκαλύπτεται από τα επίσημα στοιχεία, προκύπτει από τις δηλώσεις και τις πράξειςτων κυβερνώντων, φανερώνεται από τους ισολογισμούς των επιχειρήσεων, από τη δυσκολία των εμπορευομένων, από την υπεραύξηση των ακάλυπτων επιταγών,από την απώλεια των θέσεων εργασίας,από τα επαπειλούμενα λουκέτα και κυρίως αποτυπώνεται στα αγωνιώδηκαι σφιγμένα πρόσωπα των πολλών ανθρώπων.

Οι επαναλαμβανόμενοι φαύλοι κύκλοι δεν δείχνουν να ανακόπτονται, καμία δύναμη δεν μοιάζει ικανή να σπάσει την αλυσίδα κρίσης, που ξεκίνησε από το πιστωτικό σύστημα, πέρασε στην πραγματική οικονομία και από εκεί μεταφέρθηκεστην κοινωνία, για να περάσειτελικώς στην απροετοίμαστη και απαράσκευη πολιτική, που δείχνει να μην αντέχει το βάρος, να μην μπορεί να πάρει την υπόθεση στα χέρια της και να οδηγήσει τη χώρα και τον λαό σε νέους δρόμους. Αυτή τη στιγμή το ελληνικό σύστημα δείχνει παραδομένο στη διαρκή και αυξανόμενη πίεση, παραλυμένοαπό τις πολλές εκδηλώσεις της κρίσης και από την ανάδειξη όλων των διαρθρωτικών αδυναμιών και των πολλών διαχρονικών προβλημάτων της χώρας. Η κρίση τελικώς έδρασε σαν καταλύτης. Αποκάλυψε τα χρέη και τα κρυμμένα ελλείμματα, φανέρωσε το παραγωγικό κενό και βεβαίως κατέρριψετο προηγούμενο αναπτυξιακό μοντέλοτης υπερκατανάλωσης και της υπερχρέωσης των πάντων.

Στη Μεταπολίτευση το πολιτικό σύστημαβρέθηκε αρκετές φορές αντιμέτωπομε φαινόμενα κρίσης. Το 1985, η χώρα ξέμεινε από συνάλλαγμα, έφθασεστα όρια στάσης των εξωτερικών πληρωμών.Τότε οΑνδρέας Παπανδρέουδεν δίστασε να αναιρέσει τον ίδιο του τον εαυτό και να αποδεχθεί την απόλυτη στροφή της οικονομικής πολιτικής. Αρνήθηκετις προεκλογικές «καλύτερες μέρες»και απέδωσε τη στροφή με το συμβολικό,έμπνευσης Κώστα Σημίτη, «καταναλώνουμεπερισσότερα απ΄ όσα παράγουμε».Ανέλαβε σε εκείνες τις δύσκολεςσυνθήκες όλο το πολιτικό κόστος και δημιούργησε προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση.

Το 1993 επίσης, όταν επανήλθε στην εξουσία και είχε να αντιμετωπίσει κρίσηδημοσιονομική και συναλλαγματικήμαζί, πάλι επέλεξε ένα καθαρό μήνυμαγια να σηματοδοτήσει τη νέα πολιτικήπροσπάθεια. Τότε όρισε τον χαρακτήρατης επέμβασης με τη φράση «το χρέος ή θα το αφανίσουμε ή θα αφανίσει τη χώρα». Στην παρούσα περίοδοκαι «καταναλώνουμε περισσότερααπ΄ όσα παράγουμε» και «το χρέος απειλεί να αφανίσει τη χώρα».

Ο συνδυασμός των παραπάνω καθιστάτην αναζήτηση εξόδου από την παρούσα κρίση δυσχερή και τις πολιτικές ηγεσίες αμήχανες και αδύναμες. Και το δυστύχημα είναι ότι για την ώρα δεν φαίνεταιστον ορίζοντα αντίστοιχο δίδυμο σαν εκείνο του Ανδρέα με τον Σημίτη.