Η δεξιά...

... γαλλική κυβέρνηση έχει πάρει τον ευρωπαϊκό ρόλο της πολύ σοβαρά. Έτσι, έκανε πρώτη το βήμα σε μια νομοθεσία που η υπερκυβέρνηση των Βρυξελλών αναμένεται να προωθήσει και σε άλλες χώρες: η κατεχόμενη από τον Σαρκοζί γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε νόμο για «τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ανθρώπων που ζητούν εργασία». Πρόκειται για έναν ακόμη στιγματισμό των ανέργων στα μάτια της κοινωνίας.

Από την πτώση...

... του τείχους του Βερολίνου και την ιδεολογική ανατροπή που ακολούθησε, ο κυνισμός περνάει κάθε τόσο σε νέο στάδιο. Αφού δοξάστηκαν οι πλούσιοι, οι φτωχοί στιγματίζονται ολοένα και περισσότερο με κάθε ευκαιρία. Και από τους φτωχούς οι πιο φτωχοί, δηλαδή οι άνεργοι. Για να γίνει αυτό, χρειάστηκε να κατασκευαστεί μια ολόκληρη μυθολογία: ο μύθος των ανθρώπων που δεν θέλουν να δουλέψουν. Όμως, «ποτέ οι άνεργοι δεν ήταν “ελεύθεροι” να παραμείνουν άνεργοι», όπως παρατηρεί στο περιοδικό «Μουβμάν» ο Πιερ Κονσιαλντί, οικονομολόγος του Γαλλικού Ινστιτούτου Οικονομικών και Κοινωνικών Ερευνών. Ποτέ δεν ήταν «ελεύθεροι» να απορρίπτουν τις δουλειές που τους προτείνονταν. Οι κυβερνήσεις πάντα σκλήραιναν τη στάση τους απέναντί τους, για να υποχρεώνουν τους ανέργους και γενικότερα τους εργαζόμενους να χαμηλώνουν τις μισθολογικές απαιτήσεις τους. Σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη λογική, από την οποία διαπνέεται και ο νέος γαλλικός νόμος, ο καλύτερος τρόπος για την καταπολέμηση της ανεργίας είναι η μείωση της αμοιβής της εργασίας.

Με το μύθευμα...

... του ανέργου που δεν θέλει να δουλέψει, οι κυβερνήσεις δικαιολογούν αυτή την πολιτική στην κοινή γνώμη- η οποία συχνά πείθεται πως, αν έλειπαν αυτοί οι «τεμπέληδες» από τις στατιστικές, σίγουρα το ποσοστό της ανεργίας θα ήταν πολύ χαμηλότερο. Όμως, αυτοί οι «άνεργοι καθ΄ έξιν» δεν είναι στατιστικά τόσο σημαντικοί ούτε στη Γαλλία (λιγότεροι από το 2% των ανέργων, όπως παραδέχτηκε ο υφυπουργός Εργασίας Λοράν Βοκιέζ) ούτε αλλού. Η ανεργία δεν είναι πια όπως ήταν άλλοτε- ούτε άλλωστε η εργασία. Οι άνθρωποι που ζητούν εργασία δεν είναι απαραίτητα αιωνίως άνεργοι. Μένουν όμως άνεργοι πολύ συχνά και περιστασιακά. Το αμάρτημά τους- το οποίο έρχεται να τιμωρήσει ο νέος γαλλικός νόμος με σκληρά κριτήρια- είναι πως διεκδικούν μία θέση πλήρους απασχόλησης και αορίστου χρόνου. Συνήθως, οι δουλειές που τους προσφέρουν τα γραφεία εργασίας είναι προσωρινές και περιστασιακές. Δηλαδή, με βάση τη νεοφιλελεύθερη λογική, προσπαθούν να μοιράσουν την ανεργία πολλαπλασιάζοντας τις δουλειές του ποδαριού.

Η ανεργία...

... σήμερα είναι κάτι νεφελώδες. Δεν υπάρχει από τη μία μεριά ένα πλήθος ανθρώπων που είναι άνεργοι και από την άλλη μεριά ένα άλλο πλήθος ανθρώπων που έχουν σταθερή δουλειά. Οι άνθρωποι περνούν κάθε τόσο από τη μία στην άλλη μεριά, από την απασχόληση στην υποαπασχόληση και στην ανεργία, όπως περνούσαν κάποτε οι αρχαίες ψυχές τα διάφορα στάδια που οδηγούσαν στον Άδη. Και μόνο τότε δεν θα υπήρχαν σήμερα άνεργοι, αν όλοι οι εργαζόμενοι ήταν δούλοι.

 Ρ.Βρανάς