ΓΙΑ τους πολιτικούς το μαύρο χρήμα είναι ό,τι και το ντόπινγκ για τους αθλητές. Γνωρίζουν ότι είναι επικίνδυνο, γνωρίζουν ότι αν αποκαλυφθούν θα καταστραφεί η καριέρα τους και όμως νιώθουν υποχρεωμένοι να το πάρουν. Ο λόγος είναι απλός: πρώτον, πιστεύουν ότι όλοι κάνουν το ίδιο και δεύτερον, είναι απολύτως βέβαιοι ότι χωρίς αυτό δεν έχουν την παραμικρή πιθανότητα να επιτύχουν.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για μια συλλογική τύφλωση που ακριβώς όπως και στον αθλητισμό έχει ως αποτέλεσμα συνολικά την καταβαράθρωση της αξιοπιστίας της πολιτικής ζωής. Είναι χαρακτηριστικό ότι μια μεγάλη μερίδα πολιτών πιστεύει πως «όλοι ίδιοι είναι» και δεν βλέπει από πουθενά την προοπτική της αλλαγής και της κάθαρσης.
ΑΥΤΟ είναι και το πραγματικό μας πρόβλημα. Το ότι έχει δημιουργηθεί ένα κλειστό πολιτικό σύστημα που ανανεώνεται με ρυθμό χελώνας και δείχνει να βουλιάζει στο τέλμα που το ίδιο δημιούργησε.
Η ειρωνεία φυσικά δεν πρέπει να μας διαφεύγει.
Την ανανέωση την εμποδίζουν με χίλιους δύο τρόπους οι ίδιοι οι πολιτικοί προκειμένου να πετύχουν την ατομική τους επιβίωση.
Κινδυνεύουν έτσι σήμερα με συλλογικό αφανισμό.
ΗΔΗ πολλοί, άλλοι με φόβο και άλλοι με ελπίδα, προβλέπουν το τέλος του δικομματισμού. Και αν οι σημερινοί συσχετισμοί στις δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν, το σίγουρο είναι ότι στις προσεχείς εκλογές δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία.
ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ στιγμή δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Γιατί βέβαια ο συνδυασμός πολιτικής αστάθειας με οικονομική κρίση αποτελεί συνταγή καταστροφής.
ΚΑΙ δεν μιλάμε απλώς για μια άσχημη οικονομική συγκυρία. Σε λίγα χρόνια η κοινοτική χρηματοδότηση τελειώνει. Αν η Ελλάδα θέλει να διατηρήσει στοιχειωδώς το οικονομικό επίπεδο που σήμερα συντηρεί με δανεικά, τότε χρειάζονται μεγάλες και επώδυνες αλλαγές.
Ποιος θα μπορέσει να τις πραγματοποιήσει;
ΠΟΣΟ μάλλον που είναι σχεδόν βέβαιο ότι χάνουμε, αν δεν έχουμε χάσει, το τρένο. Σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο για παράδειγμα απαντούν στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης και των χαμηλών αμοιβών με την έκρηξη της εκπαίδευσης. Όσο περισσότερες δεξιότητες έχουν οι εργαζόμενοι τόσο βελτιώνουν το βιοτικό τους επίπεδο.
ΣΤΗΝ Ελλάδα πηγαίνουμε στην αντίθετη κατεύθυνση. Σε όλα, από την εξοικονόμηση της ενέργειας ώς τη διαχείριση των σκουπιδιών. Και μπορούμε να φανταστούμε τι θα γίνει με μια κυβέρνηση απρόθυμη «συνεργασίας»- όπως το 1990 που η τιμή του ψωμιού απαιτούσε διαβουλεύσεις σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών! ΥΠΑΡΧΕΙ άραγε αισιόδοξο σενάριο; Μέχρι στιγμής δεν έχει διατυπωθεί κανένα. Κι αυτό συμβαίνει ακριβώς γιατί τα κόμματα έχουν πάψει να εκφράζουν και να συσπειρώνουν τις ζωντανές και προοδευτικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας.
ΜΕΣΑ μας βέβαια όλοι πιστεύουμε ότι τελικά κάτι θα γίνει. Παρά το ότι η Ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα κοινωνιών όπου δεν έγινε τίποτα και αφέθηκαν στην κατρακύλα!

Παντελής Καψής