Η ολιγαρχία...

... των Βρυξελλών δεν μπορεί να αντέξει την ταπείνωση. Ο ιρλανδικός λαός σήκωσε το δάχτυλο και φώναξε «Ο αυτοκράτορας είναι γυμνός!», αλλά η πολιτική ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξακολουθεί να προσποιείται πως δεν βλέπει τη γύμνια της και ρίχνει την ευθύνη στον ιρλανδικό λαό. Όχι, η ήττα της Συνθήκης της Λισαβώνας είναι συνέχεια των ηττών που υπέστη το Ευρωσύνταγμα από τον γαλλικό και τον ολλανδικό λαό το 2005. Η αποτυχία της Συνθήκης δεν είναι ιρλανδικό, αλλά ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Τα σοφίσματα...

... δίνουν και παίρνουν για να δικαιολογήσουν την ήττα: Πώς είναι δυνατόν το 0,125% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αποφασίζει έτσι καθοριστικά για τα 495 εκατομμύρια των πολιτών της; Λες και αυτό δεν ήταν γνωστό από την αρχή. Λες και αν γίνονταν δημοψηφίσματα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν θα έδιναν παρόμοια αποτελέσματα. Απομονωμένη στους κρυστάλλινους πύργους της από τους πολίτες της Ευρώπης και τα προβλήματά τους, η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία προσποιείται πως δεν έχει λάβει το μήνυμα του ιρλανδικού δημοψηφίσματος. Κι όμως, όλες οι έρευνες και οι δημοσκοπήσεις μέχρι τώρα έδειχναν πως οι λαοί έχουν την εντύπωση ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί στερούνται δημοκρατικής νομιμότητας και παραμένουν ασυγκίνητες από τις λαϊκές ευαισθησίες. Το διαζύγιο ανάμεσα στην ολιγαρχία των Βρυξελλών και τους ευρωπαϊκούς λαούς είναι αγεφύρωτο και γίνεται βαθύτερο όσο περισσεύει το δημοκρατικό και κοινωνικό έλλειμμα.

Τέτοιες ώρες...

... όμως, δεν τις ζούμε πρώτη φορά, τις είχαμε ξαναζήσει και την επαύριο του δημοψηφίσματος στη Δανία για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, το 1992. Και τότε ακούγονταν φωνές οργίλες σαν κι αυτές που ακούγονται σήμερα για το ιρλανδικό «Όχι»: «Να τους βάλουμε να ξαναψηφίσουν», «Να συνεχιστεί η διαδικασία της επικύρωσης», «Είναι απαράδεκτο ένας λαός τόσο μικρός να πηγαίνει κόντρα στο συμφέρον 300 εκατομμυρίων Ευρωπαίων». Όταν οι ιστορικοί του μέλλοντος, λέει ο ιστορικός Εντουάρ Χισόν, θα καταπιαστούν να καταγράψουν πόσα χρόνια ξοδεύτηκαν για τη συγκρότηση μιας Ευρώπης που εξακολουθεί να μην έχει καμία σχέση με τα πραγματικά και καθημερινά προβλήματα του λαού της, θα μείνουν έκθαμβοι από το πενιχρό αποτέλεσμα: «ώδινεν όρος και έτεκε μυν». Αν η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν λάβει το ιρλανδικό μήνυμα- όπως δεν έλαβε πριν από τρία χρόνια το γαλλικό και το ολλανδικό-, αν δεν συμφιλιωθεί με τη δημοκρατία- που είναι το δικαίωμα της μειοψηφίας να εκφράζεται και να συμμετέχει στο διάλογο, όσο και αν αυτό δεν αρέσει στην πλειοψηφία-, αν δεν αγκαλιάσει και προστατέψει τους πολίτες που έχει παραδώσει στους ανέμους της παγκοσμιοποίησης, τότε οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν να γράφουν για μια Ευρώπη που θα έχει περάσει πια στο περιθώριο της Ιστορίας.

Η στάση...

... της πολιτικής ολιγαρχίας των Βρυξελλών έναντι των Ιρλανδών εγγυάται αυτή την κατάληξη, θυμίζοντας κάτι από τον Μπρεχτ: «Αν ο λαός εκφράζεται ενάντια στην κυβέρνηση, πρέπει να διαλύσουμε τον λαό».

Ρ.Βρανάς