Από το ύψος...

... της γέφυρας, ένας απελπισμένος ρίχτηκε στα νερά του Δούναβη. Κάποιοι που τον είδαν, έτρεξαν και φώναξαν έναν χωροφύλακα. Εκείνος τράβηξε το όπλο του και σημαδεύοντας τον υποψήφιο αυτόχειρα φώναξε: «Βγες έξω, αλλιώς σε πυροβολώ!». Και αυτός υπάκουσε. Οι επιλογές του ήταν από την αρχή υπονομευμένες.

Η ιστοριούλα...

... ψεύτικη ή αληθινή δεν έχει σημασία, δεν είναι άσχετη με τον καβγά που έχει ξεσπάσει στους σοσιαλιστές της Γαλλίας για το ποιος είναι αριστερός και ποιος δεξιός. Η Ιστορία όμως, που αργά ή γρήγορα λέει πάντοτε την αλήθεια, έχει δείξει πως το νόημα της Δεξιάς και της Αριστεράς δεν ήταν πάντοτε το ίδιο. Στην Επανάσταση του 1789, η Αριστερά ήταν το κόμμα της αλλαγής και η Δεξιά το κόμμα που ήθελε να συντηρήσει την καθεστηκυία τάξη. Στην παγκοσμιοποίηση των αγορών, που πριν από 20 χρόνια επιβλήθηκε από τους δεξιούς Ρίγκαν και Θάτσερ, η Αριστερά προσπαθεί να συντηρήσει τα κεκτημένα των εργαζομένων που εξαφανίζονται το ένα μετά το άλλο. Στη Γαλλική Επανάσταση, η Αριστερά ήταν εθνικιστική («Μασσαλιώτιδα» κ.λπ.). Όταν με τον μαρξισμό έγινε διεθνιστική, η Δεξιά σήκωσε τη σημαία του εθνικισμού (κατά των «απάτριδων»). Αργότερα, με την παγκοσμιοποίηση, η Δεξιά έγινε διεθνιστική και η Αριστερά ανέλαβε την υπεράσπιση του κράτους.

Ο Ελί Αριέ...

... στενός συνεργάτης του Ζαν-Πιερ Σεβενμάν, αναλαμβάνει να υπενθυμίσει στους σοσιαλιστές της πατρίδας του (υπενθύμιση που ασφαλώς ισχύει και για τους σοσιαλιστές πολλών άλλων ευρωπαϊκών χωρών) πως, όταν βρίσκονταν στην εξουσία, δεν τους είχε απασχολήσει καθόλου το υπαρξιακό ζήτημα αν είναι αριστεροί ή δεξιοί: «Όλοι τους είχαν πει “Ναι” στο Μάαστριχτ, “Ναι” στην επικύρωση των ευρωπαϊκών συνθηκών, “Ναι” ακόμη και στην κοινοβουλευτική επικύρωση της συνθήκης που είχε απορρίψει ο λαός με δημοψήφισμα». Ήταν όλοι τους δεσμευμένοι στο άρμα της φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής. Αυτό όμως δεν είναι κάτι μοιραίο, επισημαίνει ο Ελί Αριέ. Είναι μια πολιτική κατασκευή που επιβλήθηκε από τον Ρίγκαν και τη Θάτσερ. Και αυτό που έκαναν κάποιοι, κάποιοι άλλοι μπορούν να το ξεκάνουν, ιδιαίτερα τώρα που η παγκοσμιοποίηση αρχίζει να δείχνει ολοένα και περισσότερο τις εσωτερικές αντιφάσεις της (ανεξέλεγκτη ακρίβεια των τροφίμων και των πρώτων υλών, διάλυση της βιομηχανικής βάσης και ξεπούλημά της στο εξωτερικό, πτώση του γενικότερου βιοτικού επιπέδου και επιστροφή της φτώχειας). Αρκεί να υπάρχει η απαραίτητη πολιτική βούληση. Για να υπάρξει, όμως, χρειάζεται πρώτα να αποκαλυφθεί η «συνωμοσία των ασημάντων».

Έγραφε...

... γι΄ αυτή τη συνωμοσία ο Κορνήλιος Καστοριάδης, που συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τον θάνατό του: «Πρέπει να αγωνιστούμε για τη διατήρηση ενός αυθεντικού δημόσιου χώρου σκέψης ενάντια στις εξουσίες του κράτους, αλλά και ενάντια στην μπλόφα, τη δημαγωγία και την εκπόρνευση του πνεύματος» («Η βιομηχανία του κενού»). Ο απελπισμένος έχει και άλλες επιλογές εκτός από τον πνιγμό ή τη σφαίρα.

Ρ.Βρανάς